O‘sha kuni kechqurun yana ishdan charchab uyga qaytdim. O‘zbekiston chempionati haqida hech narsa bilmasdim, rostini aytsam, futbolga ham unchalik qiziqmasdim. Lekin hayotimning o‘sha davri shunday ediki, har kuni bir xil: ertalab ish, kechqurun bo‘sh kvartira, telefonda tugab bo‘lmaydigan yangiliklar oqimi. Xotinim bilan ajrashganimga olti oy bo‘lgan edi, do‘stlarim esa asta-sekin yo‘qolib borardi — odamlar sizning g‘amingizni uzoq vaqt ko‘tarib yura olmaydi, bu tabiiy. Men o‘zimni ovora qiladigan narsa qidirardim. O‘sha oqshom tasodifan telefonda bir ilovani ko‘rib qoldim, u yerda futbol haqida jonli ma’lumotlar bor ekan. Bosdim, o‘rnatdim, ochdim. Birinchi kechada atigi yarim soat o‘tirdim, lekin ertasi kuni yana qaytdim. Bu shunchaki qiziqish emas edi — bu meni haqiqatdan chalg‘itadigan narsa edi.
Bilasizmi, odam ba’zan o‘z hayotidagi bo‘shliqni nima bilan to‘ldirishni bilmay qoladi. Men ham shunday holatda edim. Kechqurun uyga kelib, divanga cho‘kib, Futbolchi saytini ochardim. Avvaliga faqat natijalarni ko‘rardim — kim kimni yutgan, qaysi jamoa ko‘tarilib kelayotgani. Keyin asta-sekin jadvalga, keyin statistikaga ko‘zim tushdi. To‘g‘risini aytsam, raqamlar meni tinchlantirardi. Ular aniq, tartibli, hech qanday hissiyotsiz edi — xuddi men o‘sha paytda xohlagan narsa kabi. Kunlar o‘tib, men o‘yinlarni kuzatishni boshladim. Ba’zan kechasi bilan o‘tirib, biror jamoaning oxirgi besh o‘yindagi ko‘rsatkichlarini o‘rganardim. Bu menga nimadir berardi — hech bo‘lmaganda band bo‘lish hissini.
Birinchi stavkamni qanday qo‘yganimni yaxshi eslayman. Bu jiddiy qaror emasdi, shunchaki sinab ko‘rish edi. Kichik summa, katta umid yo‘q. Lekin o‘yin tugagach, pul hisobimga tushganini ko‘rganimda, ichimda g‘alati bir tuyg‘u paydo bo‘ldi. Bu shunchaki pul emas edi — bu men to‘g‘ri o‘ylaganimni, biror narsani yaxshi tushunganimni bildiruvchi ishora edi. O‘sha paytdan boshlab men o‘yinlarga boshqacha qaray boshladim. Har bir uchrashuvni oldindan tahlil qilardim, jamoalarning formasi, o‘yinchilarning holati, hatto ob-havo sharoiti ham muhim bo‘lib qoldi. Va bilasizmi nima bo‘ldi? Ko‘p hollarda haq bo‘lib chiqdim. Bu meni hayratda qoldirdi — men hech qachon o‘zimni sport tahlilchisi deb o‘ylamagan edim.
Vaqt o‘tishi bilan bu mashg‘ulot mening kundalik hayotimning bir qismiga aylandi. Endi kechqurunlari o‘zimni yolg‘iz his qilmay qo‘ydim — chunki o‘rganadigan narsam, kuzatadigan jamoalarim bor edi. Ba’zan g‘alaba qozonardim, ba’zan yutqazardim, lekin eng muhimi — men o‘sha paytda hayotimdagi muammolardan chalg‘irdim. Xotinim bilan bo‘lgan ajralish, ishdagi tushkunlik, do‘stlarimning uzoqlashishi — bularning barchasi bir necha soatga orqada qolardi. Futbol maydoni esa aniq qoidalarga ega edi: kim ko‘proq gol ursa, o‘sha yutadi. Bu oddiy haqiqat menga qandaydir taskin berardi. O‘zim ham sezmagan holda, stavkalarim muvaffaqiyatli bo‘lib bordi. Katta pul emas, lekin yetarli darajada — o‘zimni ishonchli his qilishim uchun yetarli edi.
Bir kuni kechqurun, yana bir o‘yinni tahlil qilib o‘tirganimda, o‘zimga savol berdim: men aslida nima qilyapman? Nega bu saytga har kuni qaytaman? Javob oddiy edi — men qochyapman. Hayotimdagi noaniqlikdan, yolg‘izlikdan, kelajak haqidagi qo‘rquvdan qochyapman. Lekin o‘sha paytda men buni tan olishni xohlamasdim. Keyin tushundimki, bu qochishning o‘zi ham menga foyda keltirgan. Men o‘zimni yaxshiroq tushuna boshladim, sabr qilishni o‘rgandim. Har bir o‘yin — bu kutilmagan voqealarga to‘la kichik bir hikoya. Va men o‘sha hikoyalarning bir qismiga aylangan edim.
Bugun orqaga qarasam, o‘sha qorong‘u kunlar ortda qolgan. Men yangi ish topdim, hayotim asta-sekin o‘z yo‘liga tushdi. Lekin o‘sha kechqurunlarni, telefon ekranida yorug‘likni ko‘rib o‘tirgan damlarni yaxshi eslayman. Ba’zan hali ham o‘sha saytni ochaman — endi pul uchun emas, shunchaki futbolni yaxshi ko‘rganim uchun. Hayot ba’zan sizni kutilmagan yo‘llarga olib boradi. Muhimi — o‘sha yo‘lda o‘zingizni yo‘qotib qo‘ymaslik. Men yo‘qotmadim. Balki shuning uchun ham bu hikoyani hoziroq, hech qanday uyalmay, sizga aytib beryapman.