Ayın sonu idi. Mənim işim hesabatlarla bağlıdır. Hər ayın son beş günü beynim çıxır. Rəqəmlər, cədvəllər, vergilər, ödənişlər... O qədər qarışıq olur ki, bəzən hansı sənədin hansı olduğunu unuduram. Bu dəfə də həmin həftəyə düşmüşdü. Çərşənbə axşamı idi, saat axşam 8-ə yaxınlaşırdı, mən hələ də ofisdə oturmuşdum. İş yoldaşlarım çoxdan getmişdi, təmizlikçi xanım gəlib otaqları yığışdırdı, getdi. Mən qalmışdım tək.

Düşündüm ki, bu axşam da uzun olacaq. Özümlə gətirdiyim sendviçi yedim, çay dəmlədim. Kompüterin ekranına baxa-baxa gözlərim sulanırdı. Bir ara telefonuma baxdım. Dostlardan mesaj gəlmişdi, “hara getdiz, niyə yazmırsız?”. Onlar kafedə yığışmışdılar, mən isə burada rəqəmlərlə boğuşurdum. Cəsarətimi yığıb “iş var” yazdım, telefonu kənara qoydum.

Amma dayana bilmədim. Bir az sonra yenə götürdüm telefonu. İnstaqramda gəzirdim, bir videoda reklam çıxdı. Reklamda deyirdi, “ilk depozitinə bonus”. Mən əvvəllər də belə reklamlar görmüşdüm, amma heç vaxt ciddi maraqlanmamışdım. Həmin an nə oldusa, bir az araşdırım dedim. mostbet girş yazıb axtardım. Sayta keçdim. Dizaynı rahat idi, hər şey aydın görünürdü.

Qeydiyyatdan keçdim. Adımı, soyadımı, nömrəmi yazdım. İlk dəqiqələrdə elə bildim, çıxıb gedəcəm. Amma bir şey məni saxladı. Düşündüm, “heç olmasa 20 manat atım, görüm nədi”. İşdəki o ağır hava, o rəqəmlər, o təzyiq... Mənə bir az boşalmaq lazım idi. Kartı bağladım, balansı yüklədim.

Başladım oynamağa. Ən sadə oyunlardan birini seçdim. Slotlar, meyvələr, ulduzlar. Mərcləri kiçik qoydum. Əvvəlcə heç nə olmadı. Bir neçə dəqiqə sonra balans 20-dən 12-yə düşdü. Dedim, “yaxşı, belə də olar”. Amma birdən bir şey oldu. Ekranda üç ədəd yeddi düşdü. İşıqlar, səslər, hər şey fırlanmağa başladı. Baxdım balans 12 yox, 45 manat olmuşdu. Oturduğum yerdə gülməyə başladım. Ofisdə tək oturub ekrana gülən bir adam. Dəli kimi.

O andan sonra işi unutdum. Hesabatı bağladım, kompüteri söndürdüm. Telefonla oynamağa davam etdim. Kart oyunlarına keçdim. Qaydalarını oxudum, bir az qarışıq idi, amma maraqlı idi. Mərcimi qoydum. Kartlar gəldi. Udduq. Yenə udduq. Ürəyim döyünürdü, əllərim tərləyirdi. Heç vaxt belə həyəcan yaşamamışdım. mostbet girş etdiyim o an, axşam saat 8-də ofisdə, işdən sonra, heç bir gözlənti olmadan...

Saat 10-a yaxın balans 120 manat oldu. Artıq evə getməli idim. Əşyalarımı yığdım, ofisdən çıxdım. Yolda metrobusda oturub oynamağa davam etdim. Ətrafımda adamlar, səs-küy, mən isə telefonuma baxıb gülürdüm. Qarşıdakı xanım mənə baxıb gülümsədi, yəqin dəli olduğumu düşündü.

Evə gələndə soyuducudan bir şey götürüb yemədim. Birbaşa otağa keçdim, divana uzandım. Oyun davam edirdi. Balans artıq 200 manatı keçmişdi. Mən inana bilmirdim. Hər dəfə fırlatdıqca ürəyim ağzıma gəlirdi. Bir ara dedim, “bəsdir, bu gecəni uduşla bağla”. Amma dayana bilmədim. Daha bir mərc, daha bir kombinasiya...

Saat 12-də balans 320 manat idi. O an telefonu yerə qoydum. Durub soyuq su içdim. Güzgüyə baxdım. Gözlərim parıldayırdı. Yorğunluqdan əsər-əlamət yox idi. Düşündüm, bu gün səhər saat 9-da işə gəlmişdim, axşama kimi rəqəmlərlə məşğul olmuşdum, heç nə gözləmirdim. Və indi, gecə yarısı, evimdə, mostbet girş etdiyim platformada 300 manatdan çox pul qazanmışdım.

Həmin gecə yata bilmədim. Səhər tezdən durdum, pulu kartıma çıxartdım. Bir hissəsi ilə borcumu ödədim, bir hissəsi ilə anama pul göndərdim. Qalanı da mənə qaldı.

İşə gələndə müdir soruşdu, “hesabat hazırdı?”. Dedim, “hə, dünən axşam bitirdim”. Baxdı, təəccübləndi. Dedi, “vaxtından əvvəl bitirmisən”. Gülümsədim. Bilmirdi ki, mən o hesabatı bitirəndən sonra hələ bir işim də olub. Və o iş, hesabatdan qat-qat çox qazandırdı.

İndi həmin gecəni düşünəndə gülürəm. Ofisdə tək, iş geyimimlə, çay içə-icə, heç gözləmədiyim anda gələn uduş. Mənə bir şey öyrətdi: həyat həmişə planla getmir. Bəzən ən yorğun, ən cansıxıcı anında, ən gözləmədiyin yerdə bir qapı açılır. O qapını görmək lazımdır. Mən də o gecə gördüm. Açdım, içəri girdim, uduşumu götürdüm, çıxdım.

Hələ də həmin platformaya mostbet girş edirəm. Bəzən uduram, bəzən uduzuram. Amma o ilk gecəni heç nə əvəz edə bilməz. Çünki o, sadəcə pul qazanmaq deyildi. O, yorğun bir günün sonunda, təsadüfən, heç gözləmədiyim anda gələn bir sürpriz idi. Və mən o sürprizi layiqincə qarşıladım.