Pamiętam ten dzień, kiedy po raz pierwszy wpisałem w wyszukiwarkę vavada jak usunac konto. To było jakieś pół roku temu, w środku nocy, kiedy nie mogłem spać, a moja głowa była pełna myśli, których nie chciałem słuchać. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że to zdanie będzie mi towarzyszyć przez tyle tygodni. Siedziałem przy biurku, na którym leżały nieopłacone rachunki, kubek po zimnej kawie i telefon z wygaszonym ekranem. Za oknem miasto spało, a ja czułem, że moje życie też gdzieś zasnęło. Nie chodziło nawet o pieniądze. Chodziło o to, że każdego ranka budziłem się z tym samym ciężarem, który mnie przygniatał. Praca, którą kiedyś lubiłem, stała się ciągłym źródłem stresu. Relacje z ludźmi rozluźniły się do tego stopnia, że przestałem odbierać telefony. Nie miałem siły tłumaczyć, dlaczego nie chce mi się wychodzić z domu.

Wtedy ktoś z pracy opowiedział mi o kasynie online. Nie traktowałem tego poważnie, ale któregoś wieczoru, po kolejnym dniu, w którym czułem się jak cień samego siebie, postanowiłem spróbować. Na początku szło mi fatalnie. Wpłaciłem niewielką kwotę, którą mogłem stracić, i faktycznie straciłem ją w ciągu kilku minut. Pamiętam, jak zakląłem pod nosem, odłożyłem telefon i poszedłem do kuchni po szklankę wody. Wróciłem jednak. Coś mnie ciągnęło z powrotem. Nie chodziło o wygraną. Chodziło o to, że przez te kilka minut, kiedy patrzyłem na obracające się bębny, nie myślałem o niczym innym. Ani o rachunkach, ani o samotności, ani o tym, że coraz częściej udaję, że wszystko jest w porządku.

Z czasem zacząłem wracać do tego częściej. Nie codziennie, ale wystarczająco często, żeby zauważyć, że to stało się moim rytuałem. Po pracy, zamiast siadać przed telewizorem i gapić się w ekran, otwierałem stronę i grałem. Czasem wygrywałem. Pamiętam jedną noc, kiedy udało mi się wygrać coś naprawdę konkretnego. Nie była to fortuna, ale kwota, która pozwoliła mi odetchnąć. Pamiętam, jak siedziałem wtedy na podłodze, bo tak było mi wygodniej, i śmiałem się sam do siebie jak dzieciak. To było dziwne uczucie. Radość mieszała się z niedowierzaniem. Przez chwilę poczułem, że mam kontrolę. A potem, oczywiście, przyszła strata. Znowu wpłaciłem za dużo, znowu obiecywałem sobie, że to ostatni raz. I wtedy znowu wpisałem w wyszukiwarkę vavada jak usunac konto, bo chciałem to skończyć. Chciałem zniknąć z tego świata, przynajmniej na jakiś czas.

Ale nie usunąłem konta. Za każdym razem, kiedy dochodziłem do tego kroku, coś mnie zatrzymywało. Może ciekawość. Może nadzieja. A może po prostu strach, że jeśli to zrobię, zostanę sam z rzeczywistością, od której tak bardzo chciałem uciec. Bo prawda jest taka, że kasyno nie było moim problemem. Było moją ucieczką. Kiedy grałem, nie czułem tego ucisku w klatce piersiowej. Nie analizowałem każdej rozmowy, którą odbyłem w ciągu dnia. Nie zastanawiałem się, czy kiedykolwiek poczuję się na swoim miejscu. Byłem tam i teraz. Tylko ja i ekran. Proste zasady, jasne wyniki, żadnej dwuznaczności.

Pamiętam, jak któregoś wieczoru, po serii porażek, postanowiłem zrobić sobie przerwę. Wyszedłem na balkon, zapaliłem papierosa, którego nie paliłem od lat, i patrzyłem na światła miasta. Wtedy dotarło do mnie, że szukam w tym wszystkim czegoś, czego nie mogę znaleźć na zewnątrz. Szukałem spokoju. I choć brzmi to śmiesznie, to właśnie przy tej grze, w tych krótkich momentach napięcia i ulgi, znajdowałem go więcej niż w codziennym życiu. Nie chodzi o to, że wygrywałem. Chodzi o to, że przestawałem uciekać. Na chwilę stawałem twarzą w twarz z czymś, co mnie pochłaniało, i to było dziwnie oczyszczające. Kiedy wreszcie udało mi się wygrać coś większego, nie poczułem euforii. Poczułem ulgę. Jakby ktoś zdjął mi z ramion ciężar, który nosiłem od miesięcy. Wtedy po raz kolejny wpisałem vavada jak usunac konto, ale tym razem nie po to, żeby uciec. Po to, żeby sprawdzić, czy potrafię to zrobić. Czy potrafię zamknąć ten rozdział i wrócić do życia.

Nie usunąłem konta. Zamiast tego ograniczyłem grę do minimum. Zostało mi kilka wspomnień, kilka wieczorów, kiedy śmiałem się sam do siebie, i jedna ważna lekcja. Nauczyłem się, że ucieczka nie musi być czymś złym, jeśli wiem, dokąd wracam. Czasem trzeba się schować na chwilę w czymś, co daje złudzenie kontroli, żeby potem spojrzeć na swoje życie z innej perspektywy. Nie żałuję tamtych nocy. Nie żałuję ani złotówki, którą straciłem, ani tych, które wygrałem. Żałuję tylko, że tak długo zajęło mi zrozumienie, że prawdziwa gra toczy się poza ekranem. I że czasem warto przegrać, żeby wygrać coś znacznie ważniejszego.