Ishdan chiqqanimda yomg‘ir yog‘ayotgan edi. Toshkentning kechki shovqini, marshrutkalarning signali, yo‘lovchilarning shoshqalashi — hammasi bir joyga to‘planib, miyamni tishlab olayotgandek tuyuldi. Uyga borgan sari oyoqlarim og‘irlashib, ko‘nglim g‘ashlanardi. O‘sha kuni xo‘jayin yana ish haqini kechiktirdi. Uchinchi oy. Uyda esa ijara, kommunal, bolalarning maktab xarajatlari — hammasi qog‘ozga yozilgan ro‘yxat bo‘lib devorda osilib turardi. Shunday paytlarda odam o‘zini qayerga urishini bilmaydi. Men ham telefonimni varaqlab, tasodifan vavada rasmiy sayt kirish ko‘zgu havolasiga ko‘zim tushdi. Rostini aytsam, undan oldin ham bir-ikki marta shunga o‘xshash sahifalarga kirganman, lekin jiddiy qaramaganman. Bu safar esa boshqacha bo‘ldi — go‘yo qochish kerak edi, qayerdadir panoh topish kerak edi. Yomg‘ir ostida uyga shoshayotganimda emas, balki o‘sha telefon ekrani orqasida o‘zimni yashirishni xohladim.
Uyga yetib borganimda hech kim yo‘q edi. Xotinim bolalarni olib onasinikiga ketgan, ertaga qaytishini aytgan. Oshxonada choynakning qoldig‘i, stol ustida yarim ochilgan pechenye paketi — shu. Men ko‘ylagimni yechmasdan divanga cho‘kdim. Xonadagi sukunat quloqlarni teshadi. Shunday paytda odam o‘z fikrlaridan qochish uchun har qanday narsaga yopishadi. Men ham shunday qildim. Saytga kirdim, ro‘yxatdan o‘tdim. Birinchi o‘yinlar unchalik katta emasdi — kichik-kichik stavkalar, o‘yinchoq pullar bilan. Lekin o‘sha kichik stavkalar ham meni o‘ziga tortib ketdi. Ekrandagi raqamlar aylanishi, yutuq chiroqlari — bularning hammasi miyamni chalg‘itib, o‘sha og‘ir fikrlarni bir zumga bo‘lsa ham siqib chiqarayotgandek edi. Bir soat o‘tdi, ikki soat. Choyim sovub qoldi, non esa yeyilmay qoldi. Men esa ekranga qarab o‘tirardim.
Keyingi kunlarda bu odatga aylanib qoldi. Ishdan qaytaman, uyga kiraman, telefonni qo‘lga olaman — va o‘sha dunyoga sho‘ngiyman. Go‘yo o‘sha yerda boshqa hayot bor: u yerda men kechiktirilgan maosh haqida o‘ylamayman, ijara haqini qayerdan topishni hisoblamayman. Faqat o‘yin bor, faqat aylanish bor, faqat kutilmagan yutuq umidi bor. Ba’zi kunlari yutardim, ba’zi kunlari yutqazdim. Yutqazgan kunlarim o‘zimni yana battar g‘amgin his qilardim, lekin g‘alati — o‘sha g‘amginlik meni yana qaytishga majbur qilardi. Bu qandaydir yopiq doira edi. Bir kuni kechqurun, soat o‘n ikkilarda, katta miqdorda yutib oldim. Ekranda raqamlar ko‘payib borardi, men esa divanda qotib qolgan edim. Yuragim tez urdi, qo‘llarim titrardi. O‘sha lahzada xotinim va bolalarim esimga tushdi — ular ertaga qaytadi, va men ularga bu haqda aytmayman, deb o‘yladim. Lekin ichimda nimadir yorilib ketdi. Men o‘sha pulni darhol yechib oldim va ertasi kuni ertalab bozorga bordim. Bolalarga kiyim, xotinimga u zo‘r ko‘rgan ro‘molni oldim. Uyga qaytib, sovg‘alarni stol ustiga qo‘yganimda o‘zimni g‘alati his qildim — go‘yo birinchi marta uzoq vaqtdan beri o‘zimni erkakdek his qildim.
O‘sha kuni kechqurun yana saytga kirdim, lekin bu safar boshqacha edi. Men endi qochish uchun emas, balki shunchaki o‘yin uchun kirardim. vavada rasmiy sayt kirish ko‘zgu havolasi orqali kirib, bir oz o‘ynab, keyin chiqib ketardim. O‘sha paytlarda tushundimki, muammo o‘yinda emas ekan — muammo mening o‘zimda, o‘z hayotimdan qochishimda ekan. O‘yin shunchaki bir eshik edi, lekin men endi o‘sha eshikdan chiqishni ham o‘rgandim. Hozir ham ba’zan kirib turaman, lekin endi bu mening panohim emas, shunchaki dam olish usulim. Xotinimga hammasini aytdim — kechirdi, kuldi, hatto “endi o‘zingni tut”, dedi. Bolalarim sovg‘alarni ko‘rib xursand bo‘lishdi. O‘sha kechqurun uyda choy ichib o‘tirganimizda, o‘zimni uzoq vaqtdan beri birinchi marta haqiqiy uyda his qildim. Ba’zan hayot og‘ir bo‘ladi, lekin undan qochish hech qachon yechim emas — buni men o‘z tajribamdan bilib oldim.